Mijn recensie: Na het auto-ongeluk, waarbij haar ouders om het leven kwamen, is Marcella Steeman liefdevol opgevoed door haar grootouders. Marcella leert Job Jaarsma kennen en als ze trouwen, besluiten ze bij oma Pleun op de boerderij te gaan wonen. Er is voldoende ruimte om Jobs droom, een eigen accountantskantoor te verwezenlijken en voor oma Pleun is het, na het overlijden van opa prettig om in haar vertrouwde omgeving te kunnen blijven. Zo zijn allen gelukkig met de ontstane situatie.
Maar dan blijkt dat het in het leven niet altijd gaat zoals een mens zou willen. Oma Pleun wordt vergeetachtig en dat vergt steeds meer tijd en aandacht van de twee jonge mensen. Er moet een oplossing worden gevonden, maar wat is een goede oplossing als een verpleeghuis een schrikbeeld lijkt en hulp van buitenaf nauwelijks door oma wordt geaccepteerd?
Greetje van den Berg verweeft grote thema’s als rouw, mantelzorg, ouderdom, liefde en verantwoordelijkheid op een manier die nooit zwaar aangezet voelt, maar juist menselijk en dichtbij. De roman laat zien hoe zorg voor een geliefde zowel een daad van liefde als een bron van spanning kan zijn, vooral wanneer een verpleeghuis geen optie lijkt en hulp van buitenaf wordt afgewezen. Greetje van den Berg heeft een toegankelijke, warme schrijfstijl. De roman leest vlot, maar raakt diep door de herkenbare situaties en de geloofwaardige personages. De boerderijsetting en de hechte familiebanden geven het verhaal een bijna nostalgische sfeer, terwijl de confrontatie met dementie het geheel stevig in de realiteit verankert. Het is een verhaal dat je niet alleen leest, maar ook voelt.
Glazen deuren is een gevoelige, realistische en liefdevol geschreven roman die laat zien hoe dun de lijn kan zijn tussen geluk en zorg, tussen vrijheid en verantwoordelijkheid. Het is geen verhaal vol grote plotwendingen, maar juist een roman die indruk maakt door zijn echtheid en menselijkheid.
