Mijn recensie: Stil verdriet is het schokkende relaas van een kind dat het slachtoffer wordt van mishandeling door volwassenen. Lange tijd is zijn leven een aaneenschakeling van angst, marteling en ellende. Toch is zijn levensverhaal tegelijkertijd een verhaal over hoop en uiteindelijk herstel.
Peters ouders gingen scheiden toen hij zes jaar oud was. Peter trok zich in zichzelf terug en was steeds minder in staat zich te uiten. Tot zijn achtste jaar verhuisde hij van het ene pleeggezin naar het andere. Ten slotte werd hij samen met zijn twee jongere broertjes ondergebracht op een afgelegen boerderij waar zij als onbetaalde krachten werden uitgebuit.
Vier jaar later werden de drie broers plotseling overgeheveld naar een Christelijk echtpaar dat in het Midden – Westen van de Verenigde Staten woonde. Die verandering werd Peter te veel. Opnieuw sloot hij zich in zichzelf op. Zijn pleegouders begrepen er niets van en richtten hun woede op de kinderen, die vanaf dat moment, zes jaar lang, dag in dag uit, aan geestelijke en lichamelijke mishandeling werden blootgesteld.
Stil verdriet is P.E. Quinns verbijsterende verhaal over leed en overleving. Er is niemand die dit verhaal beter had kunnen vertellen… want het is zijn eigen levensverhaal.